در پی طرح گفتمان موسوم به " اعتدال" در فضای سیاسی کشور و عدم تبیین دقیق این مفهوم از منظر منادیان آن، بعضا قرائت‌هایی از این شعار ارائه می‌شود که حتی بسیاری از مواضع قاطع و انقلابی نظام مقدس جمهوری اسلامی را با برچسب  " افراطی‌گری " !!! مورد خدشه قرار می‌دهد؛ در این نگاه اعتدال به مثابه بینش و منشی نرم و آرام تفسیر می‌شود که متعرض هیچ کژی و کاستی‌ای نمی‌گردد و به معجونی از حق و باطل دل خوش داشته است، تا هم از مواهب همراهی حق‌جویان بهره‌مند گردد و هم خویش را از تیر خشم باطل مصون بدارد و بدین صورت به نام  " اعتدال‌گرایی "، عملا  "عافیت‌طلبی " اراده می‌شود! در چنین فضایی است که چماق  " افراطی‌گری " بر سر هر سخن و اعتقاد و موضعی فرود می‌آید که درون‌مایه‌هایی از  "قاطعیت " و  "استحکام " داشته باشد؛ تا آن‌جا که حتی برخی تلویحا و برخی هم تصریحا از لزوم بازتعریف مواضع و مبانی انقلاب در چارچوب این قرائت از اعتدال دم می‌زدند و می‌زنند! غافل از آن که آنچه در میانه حق و باطل است، نه  "اعتدال"، که اساسا " التقاط " است!